Posted by : ΙΩΑΝΝΗΣ ΠΑΠΠΑΣ 22.11.11

Είναι σε όλους προφανές, πέρα και πάνω από κομματικές γραμμές και πολιτικές πεποιθήσεις, ότι τα όσα διαδραματίστηκαν στη χώρα μας τα τελευταία εικοσιτετράωρα συνιστούν το τέλος μιας εποχής. Πρώτα απ’ όλα, τέλος εποχής για τον Γιώργο Παπανδρέου. Τον άνθρωπο που μετά τις τραγικές οικονομικές επιλογές που βύθισαν τη χώρα σε μία διαρκή ύφεση, βύθισε και όσα υπολείμματα εθνικής αξιοπιστίας και αξιοπρέπειας μας είχαν απομείνει. Τον άνθρωπο που την ώρα που το ύψος της ανεργίας για τον Αύγουστο έφτανε στο 18.4% σπάζοντας το όριο των 900.000 ανέργων, κοίταζε μονάχα το εσωκομματικό του μέλλον προτείνοντας «δημοψήφισμα» και αμέσως μετά ως διάδοχο Πρωθυπουργό τον Φίλιππα Πετσάλνικο, ενός εκ των εμπνευστών της πρότασης που μας εξέθεσε διεθνώς. 

Τέλος εποχής, όμως, και για όσα μέχρι σήμερα θεωρούσαμε θέσφατα στο πολιτικό σύστημα. Ένα σύστημα, που στηριζόμενο σε παλιά υλικά, σε βουλευτές που απέχουν πολύ από το να συμμερίζονται τις αγωνίες της κοινωνίας απέτυχαν να εκφράσουν τις συλλογικές ανάγκες καθιστώντας μία ολόκληρη κοινωνία δέσμια σε λογικές και πρακτικές προηγούμενων δεκαετιών.
Υπό αυτή την έννοια, το αίτημα για ανανέωση του πολιτικού δυναμικού της χώρας είναι πιο επίκαιρο από ποτέ. Η εποχή που αρκούσε να έχεις έτοιμη πολιτική προίκα ή να προέρχεσαι από πολιτικό τζάκι έχει πλέον ξεπεραστεί από τις ίδιες τις εξελίξεις. Όντας στο και ΄5 της εθνικής μας επιβίωσης, ο νεποτισμός και η οικογενειοκρατία μόνο υπηρεσίες δεν προσφέρουν στον τόπο.

 Είναι απ’ όλους κατανοητό ότι τα γαλόνια στην «πραγματική ζωή» είναι πολύ
περισσότερο χρήσιμα σε μία χώρα που ψάχνει με κάθε τρόπο να διατηρήσει ζωντανό το ευρωπαϊκό όνειρο και σε μία κοινωνία που ψάχνει απεγνωσμένα να βρει τρόπο να επιβιώσει μέσα από χαράτσια, μειώσεις μισθών και φόρους.
Αυτή η διαπίστωση εμπεριέχεται και στη νέα κυβέρνηση που μετά τις προσπάθειες εθνικού χαρακτήρα που κατέβαλε ο Αντώνης Σαμαράς έχει μπροστά της πολύ δύσκολο έργο μέχρι το δρόμο για τις εκλογές.

Σε κάθε περίπτωση, όλοι συνομολογούν ότι οι εξελίξεις στο εσωτερικό της χώρας είναι αυτές που θα ορίσουν εν πολλοίς και το τι μέλλει γενέσθαι στο εξωτερικό. Πλέον το παιχνίδι θα παίζεται στο εσωτερικό γήπεδο και εκεί οι επιλογές της κοινωνίας θα έχουν βαρύνουσα σημασία. Ο βαθμός, λοιπόν, που το πολιτικό σύστημα θα μπορέσει να ανταποκριθεί στις ανάγκες, στις πιέσεις και στις δράσεις εξωγενών αλλά και ενδογενών παραγόντων θα κρίνει σε πολύ μεγάλο ποσοστό το μεγάλο εθνικό στοίχημα. Σε αυτό το πλαίσιο, το πολιτικό σύστημα οφείλει να αποκτήσει εκείνα τα αντανακλαστικά και εκείνη την εκπροσώπηση ώστε να διασφαλίζεται ότι τα μηνύματα των πολιτών όχι μόνο θα λαμβάνονται, αλλά κυρίως θα μεταφέρονται κατά τρόπο ρεαλιστικό στο κέντρο λήψης των αποφάσεων. Οι πολιτικές πρακτικές που θα τηρηθούν από εδώ και στο εξής, θα αποτελέσουν τελικά την έναρξη μίας νέας εποχής με λειτουργικούς θεσμούς ικανούς να ανταποκρίνονται στα κελεύσματα των πολιτών.

Είναι η ικανή και αναγκαία συνθήκη προκειμένου να φύγουμε οριστικά από την περίοδο όπου σιωπηροί βουλευτές γνέφουν καταφατικά στο κάλεσμα της εξουσίας, αδιαφορώντας επί της ουσίας για το δημόσιο εθνικό συμφέρον. Είναι η ικανή και αναγκαία συνθήκη για να κλείσει οριστικά ένας κύκλος, όπως της παραιτημένης κυβέρνησης Παπανδρέου, με υπουργούς ικέτες στα ευρωπαϊκά φόρα και βουλευτές μαριονέτες απέναντι στις έξωθεν πιέσεις. Και τελικά, είναι η αναγκαία και ικανή προϋπόθεση για να ανακτήσουμε το αυτεξούσιο των επιλογών μας σε μία χώρα που παλεύει να αποδείξει ότι το μέλλον της είναι αυτό που διαλέγουν οι πολίτες της.

Leave a Reply

Subscribe to Posts | Subscribe to Comments

Facebook Like Box

Follow by Email

ΠΙΣΤΕΥΟΥΜΕ

ΠΙΣΤΕΥΟΥΜΕ

Wikipedia

Αποτελέσματα αναζήτησης

Από το Blogger.

- Copyright © ΙΩΑΝΝΗΣ ΠΑΠΠΑΣ -Metrominimalist- Powered by Blogger - Designed by Johanes Djogan -